Zima trzyma

I podobno jeszcze się nie kończy. Takich krajobrazów nie było u nas od kilkunastu lat. Zimowo, puchowo, często słonecznie i przepięknie 😊

Tak jest w lesie.

I na działce.

Koty działkowe dzielnie trwają, karmią je dobrzy ludzie, a z resztą muszą sobie radzić same. Jak widać, całkiem nieźle im to idzie.

Gorzej z sarenkami, które przeskoczyć ogrodzenie potrafią, ale już z powrotem do lasu mają problem. Jakoś sobie jednak radzą. Buszują po działkach, ich śladów jest mnóstwo.

A my koty domowe… też dajemy radę. Lusia ma wielką wolę życia na przekór chorobie i jeszcze wdzięcznie (choć trochę smutno) zapozować potrafi.

Ja zaś mam za sobą przeżycia nazwijmy to natury chirurgicznej. Straciłam większość swoich pięknych ząbków perełek ☹ Widać jednak takimi perełkami jak myślałam nie były, skoro wyrwali. W proteście zaraz po powrocie od weta rzuciłam się do chrupek. I poległam z nosem w misce. Ale spoko, już doszłam do siebie.

Noworocznie

Życzymy wszystkim dobrego, lepszego, jak najlepszego roku.

Zaczął się z zimowym przytupem, więc nieco poprawił nam humory. Co śnieg, to śnieg. Do białego puchu zawsze miałyśmy sentyment, mimo że w tym czasie zazwyczaj byłyśmy w miejskim domu. Misia (Lucka kocia mama) mogłaby coś na ten temat powiedzieć. Przetrwała niejedną prawdziwą zimę na działkach. Dawno to było…

A dziś rudy metalowy kot dedykowany jej pamięci też zakopany w śniegu.

Ogólnie nasz działkowy krajobraz tak teraz wygląda.

Najpiękniejsza trawa bardziej przypomina naleśnik.

Ja może i trochę tęsknię za naturą, ale Luśka ma totalnie wywalone. Najbardziej interesują ją prezenty.

Świątecznie

Nie mamy zbyt dobrej formy na te święta. Sami zobaczcie – obie wyglądamy jak wypłosze. W dodatku ja pobieram krople do ucha, a Luśka wciąż chudnie ☹

Ale żeby tradycji stało się zadość, przybył do nas coroczny gość. Tym razem wystąpił w dość niecodziennym towarzystwie.😊

I przyniósł nam prezenty. Niestety, żadnych smakołyków, bo u nas… dieta ☹

Wszystkiego Wam świątecznego!!!

Mikołajki

Phi, przereklamowane. My oczywiście spędziłyśmy po swojemu.

Luśka tylko postanowiła z tej okazji coś dobrego uwarzyć i właśnie próbuje.

Ale moim zdaniem kucharka z niej marna, a mi… po prostu się nie chce. Najbardziej lubię się wylegiwać albo grzać na kaloryferku.

Tymczasem na działce celebrują. Jak co roku przybyły mikołaje

i inne ozdóbki.

Przybyły też pierwsze sikorki na świąteczną wyżerkę. 

Gdy nadejdą mrozy, będzie ich więcej. Jak na razie prawdziwą zimę mieliśmy jednodniową.

Listopadowo

 Najpierw był Halloween. W domu

i na działce.

Potem – symbolicznie – światełko dla wszystkich, którzy odeszli i których zachowaliśmy w pamięci.

My jak zwykle wszystkie te atrakcje i tradycje przespałyśmy.

Bardzo żałujemy, że nie ma nas na działce. Tam jest fajne (i przystojne) towarzystwo.

Ja bym pogoniła, ale Lusia pewnie by się zaprzyjaźniła.

I w ogóle się dzieje. Rozpanoszyły się dziki. I w pobliskim lasku,

i na działkach. Podeszły też pod naszą, ale na szczęście mamy solidną zaporę.

Najpiękniejsza trawa już przybrała zimowe barwy i powiewa siwymi pióropuszami.

A po jesiennej burzy nad bemowskim lasem pojawiła się tęcza – symbol nadziei na lepszą przyszłość. I tego się trzymajmy 😊

Pierwszy dzień jesieni

No proszę, a dopiero co był pierwszy dzień lata. Czy to czas przyspieszył, czy tylko nam, starym kotom (i ludziom), tak się wydaje?

Na działce kwitną ostatnie róże.

My też kwitniemy, tyle że w domu.

Nasza najpiękniejsza trawa ma już pióropusze, tylko patrzeć, jak osiwieją na zimę.

Bujnie rozrosły się jesienne marcinki.

Na działkach człowiek podkarmia tamtejsze koty, trzeba dbać nie tylko o domowe.

Kaczki też upominają się o swoje.

I tak toczy się życie… Byle zdrowie wszystkim dopisało.